Δεν πάνε πολλές ημέρες που μιλούσα με μια φίλη, δόκτορα της αρχαιολογίας παρακαλώ, για το νέο Μουσείο της Ακρόπολης και τα εκθέματά του. Δεν είχα την ευκαιρία να το επισκεφθώ αλλά η φίλη μου, η δόκτορ της αρχαιολογίας, μου είπε πράγματα και θαύματα για τον μύθο που περιβάλει την Ακρόπολη.
Έμαθα δηλαδή πως πλακώθηκαν η Αθηνά με τον Ποσειδώνα για το ποιος από τους δύο θα έχει την προστασία της πόλης των Αθηνών. Με λύπη μου ξαναθυμήθηκα τον μύθο που η Αθηνά κερδίζει μπροστά στον Κέκροπα την προστασία της πόλης από τον πολύ πιο φοβερό και τρομερό και γαμάω θεό τον Ποσειδώνα.
Πάντα μου την έσπαγε η ξενέρωτη Αθηνά. Μου θυμίζει όποτε την δω την Ντόρα. Ο Ποσειδώνας ήταν πολύ πιο άξιος για μένα ως προστάτης. Αλλά, παρότι δεν το λένε τα βιβλία, ο Ποσειδώνας έχασε γιατί ακριβώς ήταν και γαμώ τους Θεούς. ΘΕΑΡΑΡΟΣ.
Κι όταν λέω γαμώ τους Θεούς δεν κάνω πλάκα το εννοώ και κυριολεκτώ. Ο Ποσειδώνας ήτανε πιο πηδήκουλας. Πιο πηδήκουλας κι από τον ίδιο τον Δία που ως γνωστό δεν άφηνε θηλυκό για θηλυκό! Και για να μην νομίζετε πως υπερβάλω διάβασα κάπου πως ο Ποσειδώνας μέχρι και την ίδια του την γιαγιά φυστίκωσε. Και όχι μόνο την φυστίκωσε (την Γαία ) αλλά από αυτό τους το ζευγάρωμα βγήκε ο γίγαντας Ανταίος ο οποίος αργότερα έγινε βασιλιάς στη Λιβύη πολύ πριν τον Καντάφι.
Η αλήθεια είναι πως ο Ποσειδώνας είχε αιμομικτικές τάσεις. Δεν τον έφτανε η Γιαγιά του, η Γαία, αλλά κουτούπωσε και την αδελφή του τη Δήμητρα. Η οποία για να αποφύγει της ανώμαλες ορέξεις του μεταμορφώθηκε σε φοράδα και πήγε και κρύφτηκε σ’ έναν στάβλο. Ο Ποσειδώνας βέβαια που δεν μασούσε άχυρο την κιαλάρισε από τον φεγγίτη, και μεταμορφώθηκε κι αυτός σε άλογο. Εκείνη δεν τον ψυλλιάστηκε. Είχε και μια ψιλοδιαστροφή με τα αλόγατα «Έχω πάει κι αν έχω πάει αλλά με άλογο ποτέ» σκέφτηκε. Το είδε και το αλογάκι έτσι προικισμένο και ετελέσθει νέα αιμομιξία απ’ την οποία γεννήθηκε ένα άλλο αλογάκι ( εμ τι θέλατε να βγει;) , ο Αρίωνας, ο οποίος μιλούσε σαν άνθρωπος. Καμία σχέση με τον Βουκεφάλα βέβαια τον οποίον, για να μαθαίνετε και κάτι, οι Σκοπιανοί τον κατηγορούν πως τα βράδια το παιζε φοραδίτσα χαρωπή. Με την βοήθεια του Αρίωνα σώθηκε ο Αδραστος όταν τον κυνήγησαν στην εκστρατεία των επτά επί Θήβας.
Θα αναρωτιέστε τώρα, πόσο ανωμαλιάρης μπορεί να είσαι ρε Συκοφάντη για να γουστάρεις ένα τέτοιο διεστραμμένο Θεό;
Διεστραμμένος ε; Εσείς δηλαδή τι θα κάνατε αν ο πατέρας σας ήθελε να σας καταπιεί όταν ήσασταν μωρά; Το βρήκαμε τώρα. Δεν υπήρχαν ψυχολόγοι εκείνη την εποχή. Για αυτό γινόταν όλα αυτά τα τρομερά και φοβερά.
Και θα τον είχε καταπιεί ο Κρόνος αν η μάνα του Ποσειδώνα η Ρέα δεν τον λυπόταν και για να τον γλιτώσει, από τον πατέρα του δεν είχε δώσει στον Κρόνο να καταπιεί ένα μικρό αλογάκι. Όταν μάλιστα κατάφερε να τον σώσει πήγε και τον έκρυψε μέσα σε ένα κοπάδι με προβατίνες και μέχρι να αντρωθεί ο Ποσειδώνας παρίστανε τ’ αρνί…
Εσείς δηλαδή τι θα κάνατε αν είχατε τέτοια παιδικά χρόνια;
Του μεινε ένα κουσούρι που έλεγε κι ο αείμνηστος Χριστόδουλος.
Έβγαινε απ’ τη θάλασσα και κυνήγαγε με την τρίαινα φοραδίτσες. Μέχρι και τη Μέδουσα πήγε και κουτούπωσε. Η οποία πριν μεταμορφωθεί σε τέρας ήτανε μια κουκλάρα. Πρώτο βραβείο στα καλλιστεία του ΑΝΤ1 μιλάμε βεβαίως απ’ την μέση και πάνω γιατί από την μέση και κάτω ήταν κι αυτή άλογο.
Για όσους δεν το ξέρουν η Μέδουσα ήταν κενταύρισσα . Κι ο ανωμαλιάρης Ποσειδώνας την είδε κι έπαθε την καραπλακάρα του. Παλιά μου τέχνη κόσκινο είπε και μεταμορφώθηκε πάλι σε άλογο.
Το κακό ήταν πως η συνουσία έλαβε χώρα δίπλα σε ένα ναό της Αθηνάς. Η παρθενόπη η Αθηνά και καλά θίχτηκε από την ανίερη αυτή πράξη και μεταμόρφωσε την Μέδουσα στο γνωστό τέρας που το σκότωσε αργότερα ο Περσέας καβαλώντας τον Πήγασο.
Όλα αυτά ήταν η αιτία που η Αθηνά τελικά κέρδισε την προστασία της πόλης των Αθηνών. Αν δεν είχε κερδίσει η Αθηνά θα κέρδιζε ο Ποσειδώνας, κι αν είχε κερδίσει ο Ποσειδώνας δεν θα είχαμε χτίσει τον Παρθενώνα κι αν δεν είχαμε χτίσει τον Παρθενώνα δεν θα ρχόταν αυτό το λαμόγιο ο Ελγιν να μας φάει τα μάρμαρα, κι αν δεν μας είχαν φάει τα Μάρμαρα όλα θα ήταν αλλιώς.
Πως; Ε αυτό θα σας το πω μια άλλη μέρα.
« Λευτεριά στον Χριστοφοράκο... Πονηρές σκέψεις... »
. BackType
Μ' αρέσει που αντιμετωπίζεις το πρόβλημα κατευθείαν στη ρίζα του όμως!!!