«Κύριε Πρωθυπουργέ ήρθα για να σας πιω το αίμα!» Ξάφνου το βλέμμα του ασπρίζει τα νύχια του μακραίνουν. Το πρόσωπό του μεταμορφώνεται φρικιαστικό. Ήρθε! Δεν είναι Φρέντυ Κρούγκερ! Είναι ο βάρβαρος πολίτης που ζητάει αίμα.
« Δεν έχεις καταλάβει τι γίνεται; Τώρα ξεκινάει το μεγάλο πανηγύρι . Το μεγάλο μακελειό! Ο πολίτης, επιστρέφει στην εποχή της ανθρωποφαγίας, του κανιβαλισμού! Και σεις όλοι, Κωστάκη μου, είστε τα θύματά μας. Θα σας κατασπαράξουμε, κουφάλες ! Το καταλάβατε; Θα σας φάμε ζωντανούς.»
Ο καθένας μας έχει πολλούς λόγους να γίνει βάρβαρος. Εμείς οι κανίβαλοι πάλι, έχουμε τους περισσότερους. Όμως, την τελευταία στιγμή, μπαίνει σε λειτουργία αυτό τα αρχέγονο ένστικτο του φόβου, και ενώ κρατάς το τσεκούρι αυτό δεν είναι ακονισμένο.
Ο καθένας η καθεμία Ελληνίδα πολίτης έχει επίσης πολλούς λόγους να τα κάνει όλα καλοκαιρινά, να μην αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα, να αρχίσει να δαγκώνει λαιμούς.
Αν άφηνα τον εαυτό μου ελεύθερο, ίσως και να γινόμουν αυτός ο σούπερ γαμάω Αλλάριχος και να τους έσφαζα όλους . Πιστέψτε με δεν είναι για βίτσιο, δεν είναι μια διαστροφή, είναι κάποια βαθύτερα κίνητρα έχει. Η βαρβαρότητα απέναντι στην ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ναι έχει κίνητρα.
Το δίλλημα του Γιωργάκη εγώ το έλαβα διαφορετικά. Το έλαβα σαν το την αφορμή που έχει ο καθένας, η καθεμιά Ελληνίδα να γίνει βάρβαρος, για να λυτρωθεί όταν προσβάλλεται βάναυσα η λογική, και γελοιοποιείται αυτό το κοινό (της κοινής) περί δικαίου αίσθημα.
Όταν γίνεται παντού, και κάθε μέρα της πουτάνας (της πολιτικής) το κάγκελο, και εσύ πρωθυπουργέ μου μου κουνάς το δάχτυλο λέγοντας πως σε προσβάλει να σε αποκαλούν βάρβαρο, ΝΑΙ είναι κάτι που ξεπερνάει τη βαρβαρότητα.
Δείχνει το βαθιά κομπλεξικό σου χαρακτήρα, δείχνει το μίσος σου για μένα, δείχνει τον πιο ακραίο σαδισμό της εξουσίας που την εκφράζεις εκεί που σε παίρνει. Σε μένα, στον πατέρα μου τον συνταξιούχο των 400 ευρώ, στη μάνα μου που δουλεύει μέχρι τα 65 της, στο φίλο μου τον άνεργο, και στον άλλον που των ταΐζεις κουτόχορτο και γιουροβίζιον.
Δεν είσαι εσύ βάρβαρος. Εγώ είμαι βάρβαρος. Ναι εγώ. Εγώ που θέλω να σε δω φάτσα με φάτσα και να σου πω. ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΡΕ. Εγώ ναι, εγώ που δουλεύω 2 οκτάωρα και με λες φοροφυγά. Ναι είμαι φοροφυγάς και όχι μόνο είμαι φοροφυγάς αλλά είμαι και βάρβαρος φοροφυγάς.
Θέλω να σπάσω την φαλάκρα του Βουλγαράκη, να μπήξω τα δόντια μου στο λαιμό του Παυλίδη, να ξεκοιλιάσω τον Δένδια, να κόψω χίλια κομμάτια τον Μαρκογιαννάκη και να του φάω ωμό το συκώτι. Να μπήξω τα νύχια μου στον Αλογοσκούφη, να τσακίσω τα κόκκαλα του Παυλίδη και του Μεϊμαράκη. Μη με ρωτήσεις γιατί. Μα γιατί είμαι βάρβαρος.
Δεν θέλει πολύ ο βάρβαρος για να περάσει απέναντι. Μετά από τόσα και τόσα, σκας ένα πρωί στο μέγαρο Μαξίμου, με το ματάκι σου να γυαλίζει παράξενα μ’ ένα ακονισμένο τσεκούρι ή καλύτερα μ’ ένα ηλεκτρικό πριόνι στο χέρι: «Θέλω τη ζωή μου πίσω! Δώστε μου κερατάδες τη ζωή που μου πήρατε πίσω , γιατί θα σας κόψω φέτες»!
Δεν θέλει πολύ ακόμα ο βάρβαρος πολίτης να στήσει ενέδρα και δαγκώσει τον πολιτικό στο λαιμό. Δεν σου γεμίζω το μάτι ε; Νομίζεις πως μέσα μου λέω, «Τι να κάνω εγώ; Δεν έχω δύναμη, είμαι μικρός κι ασήμαντος, τι μπορώ;». Νομίζεις πως δεν μπορούμε ούτε να θυμώσουμε πια. Νομίζεις πως όλα τα καταπίνουμε.
Συνέχισε να το νομίζεις.
Στο δίλλημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» απαντάμε Βαρβαρότητα. Αλλά την δική μας τη βαρβαρότητα. Ωμή… με το αίμα σου.
« Η Βαρβάρα, ο Τούντας, η βαρβαρότητα, ο Κωστάκης κι ο σοσιαλισμός Κρα κρα κρα θα μας φάει την... Κυρά »
. BackType
Φαντη μου!!! Ε-ΓΡΑ-ΨΕΣ λέμε
Σπαρταριστό κείμενο, με το… αίμα τους!!! χαχαχα ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ