Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε πρωτομαγιά φορτωνόμανε ( που λέει κι ο φίλος μου ο Νικόλας ) ένα σακ βουαγιάζ γεμάτο προκηρύξεις και μερικά πανό και ξεκινούσα για την μεγάλη διαδήλωση της εργατιάς. Πλάι μου βρισκόταν η φοβερή σούπερ τοπ μόντελ καθοδηγήτρια Νατάσα. Φορτωμένη κι αυτή προκηρύξεις που τις κρατούσε πάνω στο πλούσιο στήθος της, το οποίο ασφυκτιούσε στην πίεση του κεφαλαίου και του στενού ντεκολτέ.
Πλημμυρισμένοι από το πιο ερωτικό αίσθημα επαναστατικής αισιοδοξίας φωνάζαμε με μια φωνή «η πρωτομαγιά δεν είναι αργία η πρωτομαγιά είναι απεργία». Και το πλούσιο στήθος της Νατάσσας παλόταν κι εγώ σκεφτόμουν πως όπου να ναι θα πεταχτούν έξω οι μεγάλες μυτερές της ρόγες και η επανάσταση θα νικήσει.
Αυτό το στήθος της με γέμιζε επαναστατική μέθη κάνοντας με ικανό, για χάρη της (και του εργατικού κινήματος βεβαίως ), να τα βάλω με τις ορδές των χωροφυλάκων και των πρώιμων ΜΑΤ.
Εδώ που τα λέμε σύντροφοι στα 15 μου ήταν πιο εύκολο να τα βάλω με όλη την αστυνομία του Νίκων(α) Αρκουδέα ( για όσους τον θυμούνται) παρά να της την πέσω, παρά να της πω πόσο την θέλω.
Μια Πρωτομαγιά η Νατάσα μου λίγο πριν κλείσω τα 16 μου έμαθε τι σημαίνει « έλα να πιάσουμε το Μάη». Ποια άλλη μέρα θα διάλεγε ένας αληθινός επαναστάτης. «Εμπρός της γής οι Κολασμένοι» σκέφτηκα , την ήθελα κολασμένα και την πήρα.
« « Τράπεζες - Φενταγίν - Τουπαμάρος - Βιετκόγκ». «Δεν είναι άχρηστοι και οι 300». Πόσοι είναι; Άχρηστοι. »
. BackType
Είναι αυτό που λένε… «Με διαφορά στήθους»
Πολύ καλό!
Αγωνιστικά, ηθικά κι ανήθικα ανορθωτικόν! Εύγε!