Η Κατερίνα και τα Πασουμάκια – Καλτσοδέτες…

Συνεχίζω την σκέψη μου με αφορμή την δημοσίευση περί 10 πραγμάτων που μπορούν να καταστρέψουν την ψηφιακή επικοινωνία στην Ελλάδα.

Με δεδομένο τον τεράστιο όγκο πληροφορίας του διαδικτύου είναι εύκολο να καταλάβει και ο τελευταίος σύμβουλος ψηφιακών επικοινωνιών πως αξία στην αλληλεπίδραση δεν αποτελεί εκείνο που συμβαίνει συνήθως, αλλά το ασυνήθιστο. Όχι απαραίτητα στο προϊόν ή στην υπηρεσία αλλά στον τρόπο που οι χειριστές αλληλεπιδρούν με τον… ουπς πρέπει να βρούμε το «με τον» με ποιον;

«-Ποιος είναι αυτός που στοχεύουμε;» αναρωτιέται ο έχων 2 πτυχία και 3 μάστερς υπεύθυνος του τμήματος μάρκετινγκ.

«-Και που θες να ξέρω εγώ» απαντά ο έχων 2 πτυχία και 4 μάστερς σύμβουλος ψηφιακών επικοινωνιών.

«-Και ποιος ξέρει;» φωνάζει ο έχων 3 πτυχία και 5 μάστερς διαχειριστής του λογαριασμού του πελάτη;

Κι αντί να παίξουν την κολοκυθιά κάνουν μια ταρζανιά.

Μαζεύονται όλοι όσοι είναι υπεύθυνοι για την προώθηση, την επικοινωνία, την πώληση, την διάδραση, την αλληλεπίδραση ενός προϊόντος, ενός προσώπου, μιας ιδέας, μιας συμπεριφοράς και κατασκευάζουν «τον μέσο τον συνηθισμένο άνθρωπο.»

Ενώ δηλαδή στην αρχή οι έχοντες σύνολο 7 πτυχία και 12 μάστερς αποδέχονται την αξία στην αλληλεπίδραση του «μη συνηθισμένου» προσπαθούν να επικοινωνήσουν με αυτό με συνηθισμένους ανθρώπους.

Αν το ζητούμενο είναι η κατασκευή του «συνηθισμένου ανθρώπου», τότε αλίμονο στον πελάτη που απευθύνεται σε μας ( υπεύθυνους ψηφιακών επικοινωνιών ) και δεν πάει στην Τατιάνα και τον Ευαγγελάτο.

Αλλά το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Το ζητούμενο είναι η αλληλεπίδραση του προϊόντος, του προσώπου, της ιδέας, της συμπεριφοράς.

Μα και τον τελευταίο χρήστη του διαδικτύου αν ρωτήσεις θα σου πει πως αυτό που κάνει το διαδίκτυο να ξεχωρίζει από τα άλλα μέσα είναι ότι από την φύση του είναι κατασκευασμένο έτσι ώστε να ξεχωρίζει και να στοχεύει στις ιδιαιτερότητες, στις ξεχωριστές ανάγκες, στις ιδιοτροπίες. Αν δηλαδή είναι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου η ψυχή του αλληλεπιδρούντα μέσω τον ψηφιακών επικοινωνιών είναι δυο φορές άβυσσος.

Η προσπάθεια της συγχώνευσης κάθε μοναδικής πραγματικότητας, αυθαίρετα πολλές φορές, με επιστημονικές μεθόδους άλλες φορές ( μαντέψτε τι από τα δυο συμβαίνει στην Ελλάδα) εξισώνει ένα διαφημιστικό ευφυολόγημα με μια πραγματική υπηρεσία έτσι που ο πελάτης μπορεί άνετα να περιμένει ώρες στην αναμονή ακούγοντας το κοπα καμπάνα χωρίς να παραπονιέται για τον χρόνο που τον έχουν γραμμένο

Είμαι σίγουρος πως κάποιοι επαγγελματίες της αγοράς θα μου πουν πως είμαι αιθεροβάμων και πως ο μάνατζερ επικοινωνίας οφείλει να τον ταυτοποιήσει με βάση τις κοινές συνήθειες και καταβολές στη σκέψη, τις ανάγκες και τις συμπεριφορές, των ομάδων στις οποίες απευθύνεται.

Δεν θα διαφωνήσω αλλά θα κρατήσω την ένστασή μου για το αν υπάρχει πραγματικά αυτός ο μέσος συνηθισμένος άνθρωπος. Ο μέσος συνηθισμένος πελάτης μας. Ή ο μέσος συνηθισμένος πελάτης του πελάτη μας.

Σκέψου λίγο. Είσαι εσύ; Μήπως εσύ; Εσύ εκεί πίσω; Είσαι ο μέσος; Είσαι ο συνηθισμένος;

Αν είσαι τότε μπορείς να σταματήσεις την ανάγνωση εδώ. Αν δεν είσαι πάμε παρακάτω.

Τώρα είμαστε μόνοι μας. Φύγανε οι συνηθισμένοι. Την πούλεψαν οι μέσοι. Είμαστε οι ξεχωριστοί, οι ιδιότροποι. Είμαστε μια αγορά μόνοι μας. Ούπς μας γκρουπάρισα. Γαμώτο. Το ξαναπάμε; Είμαστε πολλές ξεχωριστές αγορές, κι ο καθένας μας θέλει κάτι διαφορετικό.

Δεν ξέρουμε τι είναι αυτό. Αλλά έχουμε όλη την καλή πρόθεση να το μάθουμε.
Η ψηφιακή επικοινωνία δεν αφορά πλέον ό,τι συμβαίνει σε όλο τον κόσμο αλλά το τι συμβαίνει στον καθένα ξεχωριστά.

Το χτίσιμο της σχέσης του προϊόντος, της ιδέας, της συμπεριφοράς με τον κόσμο οφείλει να διακατέχεται από μια ιδιαίτερη σχέση με τον καθένα ξεχωριστά.

Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους.

Να δώσω ένα παράδειγμα.

Κανείς δεν θέλει να του μιλά στο twitter κάποιος που αναφέρεται ως «Πασουμάκια Καλτσοδέτες Α.Ε.» Δεν ξέρω αν τα πασουμάκια twittαρουν αλλά οι καλτσοδέτες σίγουρα όχι.

Ο twitter λογαριασμός της «Πασουμάκια Καλτσοδέτες Α.Ε.» δεν αναφέρεται ως «Πασουμάκια Καλτσοδέτες Α.Ε.» αλλά ως «Κατερίνα for Πασουμάκια Καλτσοδέτες Α.Ε.».

( Πιθανολογώ πως το «Μανούσος for Πασουμάκια Καλτσοδέτες Α.Ε.» δεν θα έκανε την καλύτερη εντύπωση στου χρήστες του twitter, αλλά δεν παίρνω κι όρκο)

Η «Κατερίνα for Πασουμάκια Καλτσοδέτες Α.Ε.». θα πρέπει να γνωρίζει πως twittαρει της προσφορές της όχι σε όλο τον κόσμο αλλά σε αυτόν που εκφράζει το ενδιαφέρον για να αγοράσει Πασουμάκια Καλτσοδέτες για το αίσθημα. Άρα η «Κατερίνα for Πασουμάκια Καλτσοδέτες Α.Ε.» δεν είναι μια απλή γραμματέας που χειρίζεται τον λογαριασμό Πασουμάκια Καλτσοδέτες Α.Ε. αλλά η Κατερίνα που μπορεί να χτίσει τέτοια σχέση με τους χρήστες του twitter ώστε να μπορεί να γνωρίζει τον ερωτιάρη που θέλει να αγοράσει Πασουμάκια και Καλτσοδέτες για το σεβντά του.

«Συμπέρασμα λοιπόν για τους βιαστικούς και τους μύωπες που τους κουράζει το πολύ το κείμενο. Η διαφήμιση στην τηλεόραση είναι ένα πράγμα. Η επικοινωνία μέσω ψηφιακών καναλιών είναι ένα άλλο τελείως διαφορετικό πράγμα. Κι όταν εφαρμόζεις τεχνικές από το πρώτο στο δεύτερο μόνο χαμένος μπορείς να βγεις.»

Η πρώτη καλείται να διαμορφώσει κατά το δοκούν την κοινή γνώμη και να πουλήσει το προϊόν. Ο δεύτερη συγκεντρώνει το ακατέργαστο υλικό της επικοινωνίας και το φέρνει αποψιλωμένο και διαμορφωμένο για τον καθένα μας ξεχωριστά.

Υ.Γ. Θέλω να ευχαριστήσω τη Σοφία για την συμβολή της ώστε να μπορώ να κάνω την χαώδη μου αυτή σκέψη πιο κατανοητή. Είναι απίστευτο το τι μπορεί κάποιος να σκεφτεί διαβάζοντάς με χωρίς την συμβολή της

« Όμορφα χρόνια, ανυποψίαστα.         «Κάθε εργασία με σκοπό το κέρδος είναι πορνεία» »