Το παιδί και το μιστρί…

Με αφορμή την συζήτηση στο friendfeed για τα χρόνια  εργασία σκέφτηκα να επαναδημοσιεύσω  μια παλαιότερη ανάρτηση μου.

Το χω ρίξει στη βιοπάλη από 12 χρονώ.
«Ταπετσαρίες αυτοκινήτων Αριστοτέλης» Είμανε το παιδί για όλες της δουλειές. Έκοβα τα αφρολέξ, έσερνα την ταπετσαρία μέχρι να τεζάρει, και μετά ερχόταν ο Τέλης και την έραβε, αφού πρώτα την καμάκωνε με ένα συρραπτικό τεραστίων διαστάσεων.
Το άλλο καλοκαίρι  δούλεψα στις εξατμίσεις του Αλκιβιάδη, στη Χρυσοπηγή Ηρακλείου, πάνω απ΄τις Πατέλες. Στην αρχή του έδινα μόνο τα εργαλεία. Πένσες, ματσόλες, σφυριά, τρυπάνια. Μετά άρχιζα να δουλεύω και τα οξυγόνα και την ηλεκτροκόλληση.
Ο Αλκιβιάδης είχε να το κάνει. «Κάνεις το καλύτερο γαζί μάγκα μου» έλεγε. Αυτό το γαζί έφταιγε και δεν με ξανάστειλε να του πάρω τσιγάρα. Άρχισε να στέλνει τον ανιψιό του. Ένα συνομήλικό μου που έκανε μόνο για παπάς ή για δάσκαλος όπως του έλεγε με περιφρόνηση ο μαστρο- Αλκιβιάδης.

Μια μέρα μπήκε το ΙΚΑ μέσα στο μαγαζί. Κάτι ψιθύρισανε στο μάστορα κι αυτός ήρθε προς το μέρος μου και με το πιο ψυχρό ύφος μου είπε. «Αύριο μη ξανάρθεις στη δουλειά» Μανούριασα αλλά δεν το έδειξα. Ούτε καν τον ρώτησα γιατί. Μου χωσε κι ένα πενηντάρικο  στο χέρι, απ΄αυτά τα μπλε και έπιασε μια ματσόλα μόνος του.

Σειρά είχε η οικοδομή. Ο πατέρας μου έλεγε πως όποιος δεν έχει δουλέψει στην οικοδομή δεν μπορεί να γίνει άντρας. Δούλεψα στα σε ένα εργολάβο το μαστρο Νίκο.
Με ένα καλέμι και μια βαριοπούλα έκοβα όλη μέρα σοβάδες για να μπούν τα σοβαντεπιά. Το δεξί μου χέρι από τη βαριοπούλα είχε γίνει σαν κάτι χέρια μποντιμπιλντεράδων που βλέπετε στις διαφημίσεις γυμναστηρίων. Το αριστερό απέκτησε τρία ραγισμένα δάκτυλα. Ποτέ δεν κατάλαβα πως ενώ εγώ σημάδευα το καλέμι, η βαριοπούλα χτυπούσε τα δάχτυλά μου.
Όταν παραπονέθηκα  ο μαστρο Νίκος με έστειλε στην μπετονιέρα. Καλή δουλειά αυτή. Έμαθα να κάνω πολύ καλό χαρμάνι. Τρία άμμο νταμαρίσια, δύο θαλάσσης, ένα τσουβάλι τσιμέντο, (χωρίς ασβέστη μόλις είχε βγει το ασβεστομίξ) και χαλίκι. Τσαΐλι όπως το έλεγαν οι άλλοι μαστόροι.

Το βράδυ δούλευα βοηθός σερβιτόρου στην Όαση δίπλα στο κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης.  Μάζευα ποτήρια, φλυτζάνια, πιάτα, με μια τεράστια παραμάνα και όταν τελείωνα οι σερβιτόροι μου έδιναν από δυο τρία κατοστάρικα. Ποσό μυθικό για την εποχή και την ηλικία μου.
Εκεί στο κηποθέατρο  είδα όλους τους σπουδαίους μιας εποχής που νοσταλγώ. Τα μπαλέτα μπολσόϊ, το Μάνο Χατζηδάκη με το μουσικό αύγουστο , την τελευταία συναυλία του Τσιτσάνη, είχα μάλιστα την τιμή να του σερβιρω ένα πιατάκι φέτα που μετά από εντολή του είχε μπει από το μεσημέρι στο νερό να ξαρμυρίσει.

Είδα από κοντά την Μελίνα να τραγουδάει ακαπέλα το «χάρτινο το φεγγαράκι» και την Χαρούλα Αλεξίου να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει το «να σου να θεέ μου πότης» μεταξύ τύρου και αχλαδιού.

Μετά αποφάσισα να κάνω δικιά μου μπίσνα. Στίσαμε πάγκο στην πλατεία Δασκαλογιάννη έξω από το «Φλού» και πουλούσαμε βιβλία. Εγώ η Γιωργία η αδερφή της Εύα και ο Ερκάν. Κούρδος πρόσφυγας που αργότερα θα γίνει ο άντρας της Εύας.
Δεν ξέρω ποιος μας κάρφωσε αλλά μας μάντρωσαν ένα απόγευμα και η επιχείριση πήγε άπατη.
Φοβήθηκαν οι δικοί μου  τις «συστάσεις» των μπάτσων και μπήκα «υπο επιτήρηση»

Βγήκα μόνο όταν έπιασα δουλειά στην Τρανς Ντεκόμ φορτοεκφορτωτής. Στην αρχή κουβάλαγα κιβώτια με τα χέρια. Μετά πήρανε ένα κλάρκ και έμεινα πάλι άνεργος.

Θέλω να γράψω κι αλλά. Να γράψω για τις δουλειές που έκανα και δεν πολυφτούρησαν , για το γόπινγκ στον θερινό σινεμά Γαλαξίας. Πηγαίναμε όλοι οι πιτσιρικάδες το απόγευμα και μαζεύαμε τα τσιγάρα και τα άλλα σκουπίδια από κάτω με αμοιβή τσάμπα είσοδο το βράδυ και μια κόκα κόλα.
Ήθελα δεν ήθελα μετά απ΄ αυτό έγινα σινεφίλ …

Γιατί τα γράφω όλα αυτά τώρα; Δεν ξέρω. Ίσως επειδή είναι σήμερα η «Παγκόσμια ημέρα κατά της παιδικής εργασίας»
Διάβαζω πως 250 εκατομμύρια ανήλικα παιδιά σε όλο τον κόσμο εργάζονται  σε λατομεία, ορυχεία, εργοστάσια τα περισσότερα  χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας χωρίς  ωράριο και με αμοιβές που δεν ξεπερνούν την αξία ενός σάντουϊτς στα μακντόναλτς. Πολλά από αυτά  είναι κάτω από δέκα χρονώ και κάθε χρόνο πάνω από τριάντα χιλιάδες παιδιά  σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα.

Αυτά είναι τα παγκόσμια στατιστικά. Δεν ξέρω για την Ελλάδα. Αν πάντως κάποιος κάνει μια μελέτη για την παιδική εργασία στην Ελλάδα ας συμπεριλάβει στα ιστορικά του στοιχεία και εμένα .

*πρώτη δημοσίευση 12 Ιουνίου 2007

« «Βρυώνη δέρνουμε;»         Δεν υπάρχει... »

3 Σχόλια στο “Το παιδί και το μιστρί…”

1. Ο/Η sofiagk λέει:

   05/01/2010 στις 14:42

   Κι εσύ ε; Αααααχχχχχχ. Καλά που δεν έπεσες και στη σκάφη να ξενοπλένεις.

   Απάντηση   More from author
2. Ο/Η SykoFantiS_Bastoyni λέει:

   05/01/2010 στις 14:45

   Έχω ηλεκτρικό πλυντήριο …. μόνο που αργεί

   Απάντηση   More from author
3. Ο/Η koulpa λέει:

   05/01/2010 στις 16:13

   xaxaxa ντροπή σου!!!! οτι εν ελλάδη η εργασία είναι ντροπή μεγάλη.. χαχαχα αντίστοιχες ιστορίες εχουμε.. θα τα γράψω κι εγώ κάποια στιγμή να με συμπεριλάβουν κι εμένα.. :)

   Απάντηση

. BackType